Sohbet'e Giriş

Nefsin yol göstericin olmasın

Nefsin yol göstericin olmasın

Rüyamda arkadaşımı gördüm. Bileti oysaki ateşe kesilmiş. Zira ibadeti yoktu, Rahman’a inancı, Hz. Resul’e yakınlığı yoktu. Bana daima ‘Benim aklım benmi yoldaşımdır. Nefsim benim yol göstericimdir. Canımın gerçek dediği doğrum, gönlümün hata dediği yanlışımdır’ derdi.
Severdim onu. Yanına koşardım. Çağırdığında sözünü iki etmezdim. Sırdaşım gibiydi. Sıkıntımda yoldaşım gibiydi. O benden memnundu, ben ise onun bir takım hareketlerinden hoşnut değildim. Uyarırdım. ‘Yol yakınken Rahman’ın izine gir’ derdim. Kalbini gösterirdi. Gerçekten de güzel bir kalp sahibiydi. Kimseye kötülük düşünmezdi, bizzat halindeydi. Her vesilede

arkadaşıma iyi birşeyler anlattım. Daima dinledi beni. Sözüme, özüme tebessüm etti. Evet’ime hayır demedi. Hayır’ıma da evet demedi. Şayet gönülden hiç tamam demedi. Seneler geçti bu şekilde. Ben konuştum o dinledi. Yalnızca dinledi. Ben söyledim o doğruladı. Şayet dilinde yalnızca. Zira dediklerimi hiç yapmadı. Dediğime hiç gelmedi. Ben bir zaman dedim ki, ‘peygamberi yol dostu seç. Onla Beraber yola koyul. Onla Beraber yol al.’ Diye Konuştu ki; ‘Benim aklım benim yoldaşımdır. Nefsim benim yol göstericimdir. Canımın gerçek dediği doğrum, gönlümün hata dediği yanlışımdır.’

Kategori
: Genel
Yazar
: admin
Etiketler
:

Sizde Yorum Yapın